در قوطی و ساشه، رب یک کالای فلهی بیهویت است با حاشیهی سود کم و رقابت صرفاً بر سر قیمت. ما ساختار بسته را عوض کردیم، نه فرمول محصول را
۲۰ گرم رب + ۴ گرم نمک + ۲ گرم ادویه، در یک بستهی بههمپیوسته که سیلوئتش قاشق است. TEAR. SHAKE. SQUEEZE. پاره کن، تکان بده، فشار بده. یک حرکت، یک وعده، بدون ترازو، بدون قاشق، بدون آشپزخانهی کثیف.
ادویه: زردچوبه، دارچین، سیر، فلفل سیاه، فلفل قرمز.
نمک: سفید، صورتی، نمک آبی ایران.
یعنی یک بستر و دهها ترکیب. مشتری رب نمیخرد؛ پروفایل طعمی مورد علاقهاش را میخرد. و در محصولی که تنوع دارد، مشتری هر بار یکی دیگر را امتحان میکند، تکرار خرید، بدون تخفیف.
گرانترین نمک جهان، در حجمی که هزینهاش ناچیز است اما ارزش ادراکیاش عظیم. یک عنصر کمیاب ایرانی که بسته را از یک کالای غذایی به یک محصول با روایت تبدیل میکند.
هتل، کترینگ، ایرلاین، فودتراک، کیت آشپزی، جعبههای سفر و کمپینگ. پرشنیشده یعنی کنترل بهای تمامشده، صفر ضایعات، صفر خطای انسانی در آشپزخانه. برای خریدار حرفهای، این یک استدلال مالی است، نه یک زیبایی بصری.
و عدد نهایی: ۱٫۲۰ → ۳٫۶۰ → ۱۶ دلار در کیلو. سیزده برابر، بدون تغییر یک گرم در رب. تفاوت را پرشنبندی، انتخاب و آیین مصرف ساخت.
طرح و ایده بسته بندی: توحید دیهمی
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ کسب و کار
مطلب مرتبط
چرا تبلیغات در ارم بلاگ یک انتخاب هوشمندانه است؟
